Ρεαλισμός και Ονειρο-πώληση
Ανοίγω την τηλεόραση, διαφημίσεις. Πέφτει η πρώτη ατάκα: "γίνε ρεαλιστής», η δουλειά αρχίζει και βρωμάει ιδεολογία. Ακολουθεί μια δεύτερη: "μείνε ονειροπόλος». Κάτι αρχίζει να σαλεύει μέσα μου, το πλάνο αλλάζει και εμφανίζεται ένα μικρό χαριτωμένο αυτοκινητάκι. Πέφτουν και τα τελευταία γράμματα: mercendes- benz, τώρα δέσαμε. Στο ήδη ερεθισμένο μυαλό μου σφηνώνεται ένα παλιό σύνθημα του Μάη του ‘68: "Ας γίνουμε επιτέλους ρεαλιστές, ας διεκδικήσουμε το αδύνατο». Σκέφτομαι την αναλογία, τσατίζομαι και κλείνω την τηλεόραση. Στο μυαλό μου παρελαύνουν επαναστατικές ηλεκτρικές συσκευές, χαζογκόμενες που καυλώνουν με ηδονικά κρεμοσάπουνα, χαρούμενοι χλεχλέδες που βλέπουν ποδόσφαιρο με πιτσούλες και μπυρίτσες γιατί έτσι τους αρέσει, και φιλικές στο περιβάλλον πετρελαϊκές πολυεθνικές. Εσωτερικεύω μια ακόμη έκρηξη, έχω συνηθίσει τώρα πια, σιγά- σιγά ηρεμώ. Ύστερα βουλιάζω σ’ ένα γλυκό όραμα: άδεια μπουκάλια, γιατί έτσι μας αρέσει, απομεινάρια μιας συντριβής της εθνικής ομάδας γεμισμένα με εκείνο το πτητικό υγρό της οικολογικής πετρελαϊκής να ίπτανται προς το μικρό χαριτωμένο αυτοκινητάκι Ξυπνάω απότομα, πικρό χαμόγελο, γαμώτω, δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, επιτίθενται από παντού, ο πόλεμος είναι συνολικός και θέλει μάτια και μυαλά ανοιχτά, γι’ αυτό συνεχίζω με λίγη θεωρεία.
Η ανατρεπτική φρασεολογία περνάει από τα πλυντήρια της προπαγάνδας. Λέξεις και νοήματα που κάποτε σήμαιναν πολλά και παράχθηκαν μέσα σε πραγματικές σχέσεις και αγώνες επανοηματοδοτούνται και ενσωματώνονται απονεκρωμένα ως χαρακτηριστικά σε άχρηστα εμπορεύματα προς πώληση. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, αυτό που λείπει είναι και αυτό που θα πουληθεί, το επικίνδυνο, το ενοχλητικό θα κατασταλεί και θα αφομοιωθεί. Υπόσχονται και πουλάνε όλα αυτά που συστηματικά μας έχουν αποστερήσει, όλα αυτά για τα οποία αξίζει να βαφτούμε τα χρώματα του πολέμου: ηδονή, ικανοποίηση, γνώση, ανθρωπιά, υγεία, περιπέτεια, ελευθερία και τόσα άλλα. Αυτά όμως δεν αγοράζονται, δεν μετριούνται, δεν συσκευάζονται, είναι διαδικασίες, αποτελέσματα σχέσεων, οργανωμένων αγώνων και τυχαίων συμπτώσεων, χαοτικά προϊόντα της αμεσότητας και της ελεύθερης αλληλεπίδρασης. Μ΄ αυτή τη σκέψη, ένα γαργαλητό στο στομάχι και ένα πονηρό χαμογελάκι στην ιδέα του γυμνού κορμιού της σφιχταγκαλιασμένο στο δικό μου, σταματώ…
