Το αμερικάνικο παράδειγμα
Το 1974, το πoσό της υποθήκης των περιουσιακών στοιχείων σε συνδυασμό με τα καταναλωτικά χρέη (από δάνεια) των αμερικανών έφταναν τα 627 δις δολάρια. Το 1994 το συνολικό χρέος είχε ανέλθει σε 4.206 δις δολάρια. Το 2005 ήταν σχεδόν διπλάσιο από τα επίπεδα του 1994
Από τη στιγμή που οι πραγματικοί μισθοί των περισσότερων εργατών παρέμειναν στάσιμοι ή μειώθηκαν από το 1975 και μετά, τα υποκείμενα αυτά αντέδρασαν δανειζόμενοι ώστε να διατηρήσουν ή να ανεβάσουν το βιοτικό επίπεδό τους
Τα χαμηλά επιτόκια και ο έντονος ανταγωνισμός μεταξύ των δανειστών έσυραν εκατομμύρια Αμερικανών στο δανεισμό για να αγοράσουν ένα πρώτο σπίτι. Δεν ήταν μόνο οι γηγενείς πληθυσμοί των αμερικάνων που αντάλλαξαν δανεισμένα διαμερίσματα για να αποκτήσουν πρόσβαση «στο αμερικανικό όνειρο». Εκατομμύρια μεταναστών δανείστηκαν για να συμμετέχουν επίσης σε αυτό το όνειρο. Η έκρηξη που προέκυψε στην κατασκευή σπιτιών και στις συναφείς βιομηχανίες αντιστάθμισε εν μέρη τα καταθλιπτικά οικονομικά αποτελέσματα από τη φούσκα του χρηματιστηρίου το 2000.
Σε όλες τις περιπτώσεις οικονομικής ανάπτυξης που βασίστηκαν στην υπερχρέωση μέσω του δανεισμού το κρίσιμο ζήτημα ήταν: Για πόσο καιρό οι δανειστές θα συνεχίσουν να ταΐζουν τις αυξανόμενες απαιτήσεις των δανειζόμενων; Σήμερα, οι τράπεζες που δανείζουν στα νοικοκυριά συνήθως μεταπωλούν τα χρέη σε επενδυτές με τη μορφή ασφαλειών διαχείρισης της υποθήκης. Επειδή η αμερικάνικη κυβέρνηση θεωρείται ότι εγγυάται για αυτές τις ασφάλειες, επενδυτές από διάφορα σημεία του κόσμου αγοράζουν αυτές τις ασφάλειες. Οι δύο μεγαλύτεροι αγοραστές ήταν η τράπεζα της Ιαπωνίας και η λαϊκή τράπεζα της Κίνας. Η φούσκα της κατασκευής σπιτιών στις ΗΠΑ αναβάλει της έκρηξη, μόνο όσο οι αμερικάνοι συνεχίζουν να δανείζονται και όσο οι κύριοι δανειστές, συμπεριλαμβανομένου των ιαπωνικών και κινεζικών τραπεζών, συνεχίζουν να τροφοδοτούν τον κύκλο της ανόδου των τιμών των σπιτιών, ανακυκλώνοντας την υπερχρέωση.
Η Κίνα και η Ιαπωνία θα συνεχίσουν να δανείζουν στους αμερικάνους μικροϊδιοκτήτες, γιατί αν δεν το κάνουν, μια κατάρρευση στις ΗΠΑ θα χτυπήσει τελικά αυτές τις δύο χώρες που εξαρτώνται σημαντικά από τις πωλήσεις αγαθών –προϊόντων στους αμερικανούς καταναλωτές. Μια οικονομική υποχώρηση στις ηπα θα ανακόψει τις απαιτήσεις για αγαθά από αυτές και επομένως η οικονομικής κρίση θα επεκταθεί και σε αυτές. Έτσι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να συνεχίσουν να υποστηρίζουν την οικονομία των ηπα με την ακατάπαυστη παροχή δανείων στους αμερικάνους,
Οποιαδήποτε προηγούμενη ύφεση του καπιταλισμού συμπεριλαμβανομένου και του κραχ του 1929, θεωρούνταν ότι ήταν αδύνατη επειδή όλοι είχαν συμφέρον και πρόθεση να την αποφύγουν καθώς ο καθένας μπορούσε να προβλέψει ότι θα τον έβλαπτε. Σήμερα ξανά, οι μικροϊδιοκτήτες σπιτιών στις ΗΠΑ, οι επιχειρήσεις και η κυβέρνηση θέλουν να αποφύγουν μια έκρηξη της φούσκας της αμερικάνικης οικοδομής. Οι κινέζικές και ιαπωνικές τράπεζες όπως και οι κυβερνήσεις τους καθώς και όλοι οι υπόλοιποι δανειστές που έφτιαξαν και συντηρούν τη φούσκα της κατασκευής σπιτιών θέλουν το ίδιο. Η ιστορία του καπιταλισμού μας διδάσκει το ότι θέλουν κάτι πολλοί δεν εγγυάται ότι αυτό θα συμβεί κιόλας Όλοι ίσως επιθυμούν να συνεχίσει η φούσκα να επιπλέει, αλλά επειδή όλοι είναι ταυτοχρόνως υπερβολικά επιφυλακτικοί και σε ετοιμότητα να φύγουν από την αγορά καθώς αυτή είναι σε πτώση, από τη στιγμή που η ύφεση ξεκινήσει μπορεί πολύ γρήγορα να μετατραπεί σε γενική κατάρρευση.
