Πρεκάριοι όλου του κόσμου ας συννομοτήσουμε
"Αναστατώστε τα δίκτυα εργασίας, σαμποτάρετε τα σύνορα, οργανώστε την κοινή συνεργασία, κτίστε τις κομμουνιστικές κολλεκτίβες.
Στο προηγούμενο τεύχος όπως θα θυμάστε όσοι και όσες το διαβάσατε, αναφερθήκαμε εκτενώς στην καμπάνια Euromayday 2005. Ένα πανευρωπαϊκό κάλεσμα προς όλους τους επισφαλώς εργαζόμένους για συμμετοχή στην πρωτομαγιάτικη διαδήλωση. Και ταυτόχρονα μια προσπάθεια σύνδεσης διαφορετικών αυτόνομων δομών και λόγων μέσα από την δράση στο δρόμο. Η καρδιά αυτής της καμπάνιας χτυπάει στην Ιταλία ενώ η έκφραση της την πρωτομαγιά στο Μιλάνο μας βρήκε εκεί, παρόντες στην πιο ξέφρενη αλλά και πολιτική διαδήλωση-γιορτή. Νιώθουμε ανίκανοι, προς στιγμήν, να ασκήσουμε συνολική κριτική στο γεγονός. Εξάλλου το αρχιπέλαγος των αυτόνομων πολιτικών σχηματισμών, των κοινωνικών κέντρων και των διαφορετικών θεματικών που εκφράζονται μέσα από ποικιλόμορφες καμπάνιες, δεν μας επιτρέπει να έχουμε μια επιφανειακή προσέγγιση χωρίς να γνωρίζουμε τι είναι το καθένα ξεχωριστά, πως σκέφτεται και δρα, τι κινηματικές επιλογές κάνει. Ένα είναι πάντως σίγουρο, η διαδήλωση του Μιλάνου, ξεκινώντας σαν πρόταση από τους Chainworkers κατάφερε να προσελκύσει το ενδιαφέρον όλων σχεδόν των αυτόνομων χώρων, των κοινωνικών κέντρων, των συνδικάτων βάσης μέχρι και την νεολαία του κομουνιστικού κόμματος. Είναι φυσικό, όταν κάτι κινείται και φέρνει ανθρώπους στο δρόμο, τότε και οι εκάστοτε «επαγγελματίες» επαναστάτες ή οι επίδοξοι ηγέτες εμφανίζονται στο προσκήνιο για να εκπροσωπήσουν κάτι που το ίδιο το έχει αρνηθεί για τον εαυτό του. Έτσι και ο Alex Foti, του όποιου εκδώσαμε την συνέντευξη στο προηγούμενο τεύχος, εγκαταλείποντας τους chainworkers, όπως μας ειπώθηκε, αποφάσισε να ηγηθεί του κόμματος του πρεκαριάτου, ανατρέποντας πολλά από όσα φαίνεται να υποστήριζε για την αυτόνομη οργάνωση των επισφαλώς εργαζόμενων. Για την ώρα όλα παίζονται στο δρόμο…
Μιλάνο, 1η Μάη, 2.00 το μεσημέρι. Ξεκινάνε τα πρώτα βαν των διαδηλωτών. Δυο άντρες ηλικίας άνω των 50 ετών, ο ένας κρατάει μια πελώρια μαύρη σημαία με ένα κόκκινο άλφα σε κύκλο, ο άλλος μια εξίσου τεράστια μαύρη σημαία η οποία γράφει Circolo Anarchico ponte della chisolfa. Πίσω τους ένα βανάκι με κόκκινα και πράσινα καπνογόνα και με κεντρικό πανό: «Εγώ εργάζομαι, εσύ εργάζεσαι, αυτή εργάζεται – αυτή η ζωή είναι θάνατος – προτιμώ να μείνω ζωντανός». Ακολουθούν δεκάδες χιλιάδες πλήθη διαδηλωτών, ή καλύτερα «πρεκάριων». Porta Ticinese, Μιλάνο, το parade των άυλων, των ευέλικτων, των προσωρινών, των πρεκάριων ξεκινάει…
Στην κεφαλή του parade οι νταλίκες των οργανωτών chainworkers (www.chainworkers.org). Μετεστραμμένες, βαμμένες, χαρούμενες και οργισμένες. Με τον άγιο πρεκάριο στο μπροστινό τους μέρος να «εκλιπαρεί» για σπίτι, λεφτά, αγάπη, μεταφορές και επικοινωνίες, με κεντρικά πανό «Ευέλικτοι της Ευρώπης ας ενωθούμε, δεν είμαστε ούτε η υψηλή τάξη, ούτε η χαμηλή τάξη, είμαστε η νέα τάξη» και με τεράστια ηχοσυστήματα στο πίσω μέρος, οδηγούν την πορεία. Παράλληλα μοιράζουν, έντυπα, αυτοκόλλητα, προκηρύξεις και μπύρες.
Ένα έξυπνο παιχνίδι έχει οργανωθεί ώστε να προσελκύσει το ενδιαφέρον των συμμετεχόντων, γύρω από τις επιμέρους καμπάνιες. Ένα άλμπουμ κυκλοφορούσε από χέρι σε χέρι με κενές θέσεις όπου θα έμπαιναν πολύχρωμα αυτοκολλητάκια με σούπερ ήρωες. Έτσι ο καθένα και η καθεμία έπρεπε να περάσουν από τις νταλίκες ή τα βανάκια των αντίστοιχων σούπερ ηρώων, να πάρουν τα αυτοκόλλητα και να τα κολλήσουν στην θέση τους, ή να ανταλλάξουν με άλλους αυτά που τους περισσεύουν. Έτσι ο κόσμος άρχισε να δημιουργεί σημεία συνάντηση, ανταλλαγής, συζήτησης, παιχνιδιού και παράλληλα εξοικειώνονταν με λέξεις, έννοιες και θεματικές που έβαζαν οι διοργανωτές σαν περιγραφή ή επεξήγηση του περιεχομένου της δράσης τους. Το παιχνίδι με τα αυτοκόλλητα επανέφερε στο σώμα μια παιδικότητα, παραπέμποντας στα άλμπουμ που όλοι λίγο πολύ είχαμε πιτσιρίκια.
Στο παιχνίδι αυτό συμμετέχουν οι νταλίκες και τα group του δικτύου των πρεκάριο: το μητροπολιτικό πρεκαριάτο με σύνθημα: «Αναστατώστε τα δίκτυα εργασίας, σαμποτάρετε τα σύνορα, οργανώστε την κοινοτική συνεργασία, κτίστε τις κομμουνιστικές κολεκτίβες» και o αόρατος άνθρωπος που μας κοιτάζει μεσ’ στα μάτια σπάζοντας τους καθρέπτες και μας προσκαλεί να δραπετεύσουμε από τον έλεγχο, την κατανάλωση και την εργασία. Στη συνεχεία έρχεται ο Capten Vegan o οποίος απαιτεί «τζάμπα φαγητό για τις μάζες» και ο Robin Book που προτρέπει σε μαζικές απαλλοτριώσεις βιβλίων. Ο εγκαταλειμμένος, ο Super Gioppino με τα μεγάλα παπούτσια και το έξυπνο μυαλό και ο Pigger Man με σύνθημα : «Απελευθερωμένος από τη λογική της αμαρτίας, απελευθερωμένος από τη λογική της εργασίας, απελευθέρωσε τον βρωμερό άνθρωπο που έχεις μέσα σου!». Έπειτα εμφανίζεται η super ευέλικτη –Super Flex-, ο ψηφιοποιημένος Quit που μας καλεί να επανεκινήσουμε το σύστημα, ο Periferix με το super πατίνι του που μόλις έχει οργώσει την άσφαλτο όλης της πόλης μεταφέροντας πακέτα και μας λέει ότι η μονή έξοδος που βρήκε είναι η κοινωνική επανάσταση. Σε λίγο βλέπουμε τον γιγαντιαίο Operator X ή αλλιώς τον πρωταθλητή της αυτομείωσης με μια τεράστια ροζ μπέρτα να χορεύει μαζί με την επίσης ροζ Spider Mom και να τραγουδάνε «Να αλλάξουμε τον κόσμο? Ας κάνουμε μια πρόβα εξουσιοδοτώντας το ροζ μπλοκ!». Λίγο παρακάτω η Wonder Queer παραμένει πάντα κερατωμένη αλλά και επαναστάτρια και η γοητευτική Wonder Bra -απίθανος στηθόδεσμος- μας επισημαίνει οτι καλύτερα είναι να απεργείς παρά να εργάζεσαι, οι porn flakes, οι κοινωνικοί άγγελοι, το πλοίο των queer και οι sexyshock με σύνθημα «εργάτριες του έρωτα ας ενωθούμε», και πολλοί ακόμα.
Στη συνέχεια ακολουθεί το δίκτυο υποστήριξης των καταλήψεων στέγης που όπως δηλώνουν είναι «ο χτύπος των πρεκάριο στους γαμημένους δρόμους» και μας καλούνε να επαναοικιοποιηθούμε την πόλη «reclaim the city». Σύνθημα τους είναι το δικαίωμα στέγης για όλους, το οποίο δεν το διεκδικούν το πραγματοποιούν. Έρχεται η κινούμενη κατειλημμένη ζώνη για την αυτοάμυνα «μαύροι πάνθηρες», το ενυδρείο των πρεκάριο «acquario – precario», μετανάστες «χωρίς χαρτιά», διάφορα αυτοοργανωμένα συνδικάτα βάσης – cobas και cub, ένα σχετικά μικρό critical mass – ποδηλατοπορεία το γνωστό «αχαλίνωτο ποδηλατοπρεκαριάτο», και τελευταία τα τοπικά κοινωνικά κέντρα του leoncavallo, οι disobbedienti και η νεολαία της refodazione communista. Τέλος εμφανίζεται ο στρατός για την απελευθέρωση του Άγιου Πρεκάριου με ροζ καπνογόνα και φωτοβολίδες.
Συνολικά περισσότερες από 50 νταλίκες, διέσχισαν τους κεντρικούς δρόμους της πόλης σε μια διαδήλωση που διήρκησε πάνω από 6 ώρες και συμμετείχαν σε αυτήν πάνω από 100.000 άτομα. Οι καραμπινιέροι φύλαγαν επιλεγμένα σημεία της πόλης, καταστήματα, τράπεζες ή δημόσια κτίρια. Οι δημοσιογράφοι επίσης ήταν ελάχιστοι, κάμερες δεν έβλεπες πουθενά, ούτε συνεντεύξεις. Γεγονός που αποδεικνύεται με το ότι παρά το μέγεθος της διαδήλωσης κανένα διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο δεν μίλησε για αυτή, όπως γίνεται συνήθως την πρωτομαγιά με άλλες πόλεις. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής κάηκε μια τράπεζα, σπάστηκαν ορισμένες βιτρίνες ενώ σχεδόν όλες οι υπόλοιπες βάφτηκαν με μπογιές κομφετί και σπρέι. Ήταν Κυριακή και τα καταστήματα δεν ήταν ανοιχτά έτσι δεν έγιναν οι συνηθισμένες απαλλοτριώσεις των προηγούμενων χρόνων. Το parade κατέληξε σε ένα μεγάλο πάρκο. Εκεί συνεχίστηκε ο χορός. Ταυτόχρονα στήθηκαν πάγκοι με βιβλία και cd από τους αναρχοσυνδικαλιστές της F.A.I και U.S.I όπως επίσης και πάγκοι με φαγητό από διάφορες κολεκτίβες.
Το εορταστικό κλίμα, οι δυνατές μουσικές – από ragga, ska, drum’n’bass, techno, trance, hip hop μέχρι λαϊκή μουσική του Εκουαδόρ – οι αυτοσχέδιες κατασκευές και το πολύ χρώμα ήταν ουσιαστικά τα στοιχεία που έκαναν την διαδήλωση ελκυστική στο να συμμετέχει κανείς, σε αντίθεση π.χ. με τις παραδοσιακές πορείες-κηδείες των κομμάτων ή των θεσμικών συνδικάτων όπως αυτή που γίνεται στην Ρώμη. Τα συνθήματα ή τα «αιτήματα» ήταν πολλά και διαφορετικά ενίοτε και αντιθετικά μεταξύ τους. Πχ. Από την μία υπάρχει αποδοχή της ελαστικότητας αλλά άρνηση της εργασίας, ή καλύτερα άρνηση ενός μοντέλου ζωής που εργάζεται έτσι και αλλιώς, από την άλλη υπήρχαν κομμάτια στην διαδήλωση που δήλωναν εναντίωση στην ίδια της ελαστικότητα και μιλούσαν για κεκτημένα δικαιώματα. Δηλαδή, οι μεν που θεωρούν ότι το κοινωνικό κράτος είναι παρελθόν και ότι θα πρέπει με νέους αγώνες να απαλλοτριώσουμε αυτά που παράγουμε ως τάξη και άλλοι που θεωρούν ότι πρέπει να αντισταθούμε στην διάλυση του κοινωνικού κράτους και αυτό θα είναι το πεδίο συνειδητοποίησης της εργατικής τάξης. Πάντως όλοι χόρευαν στους ρυθμούς της ανασφάλειας…
