Σχετικά με το έντυπο "μια νύχτα στη Ρώμη με τον Sergio"
Διαβάζοντας τη μπροσούρα «Μια νύχτα με τον Sergio στη Ρώμη», αυτό που μας έμεινε ήταν ένα ανάμικτο αίσθημα. Οι μαρτυρίες των Sergio Bianchi και Augusto Illuminati ήταν ενδιαφέρουσες, κι αυτό κυρίως γιατί δεν κουβαλούσαν τη στάμπα του ένδοξου παρελθόντος αλλά βουτούσαν στα θολά νερά της ερμηνείας του παρόντος. Παρόλα αυτά ήταν αδύνατον να μη διακρίνουμε ότι η αναζήτηση του επαναστατικού υποκειμένου ? αυτή η διαχρονική εμμονή του εργατισμού- διατρέχει απ? άκρη σ? άκρη τα λεγόμενα τους: οι precarii (αβέβαιοι) εργαζόμενοι στον μεταβιομηχανικό τριτογενή τομέα δεν αποτελούν ?κατά την γνώμη μας- το υποκείμενο της μελλοντικής επανάστασης αλλά τα χαρακτηριστικότερα ζωντανά παραδείγματα μιας συγκεκριμένης συνθήκης. Μιας συνθήκης, αυτή της precariet? (αβεβαιότητας) που η γενικευμένη επίθεση των κρατών και των αφεντικών - σε εργασιακά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες- τείνει να καταστήσει σε κανόνα για το σύνολο των εργαζομένων τόσο στον «προνομιούχο» δημόσιο όσο και στον «ανταγωνιστικό» ιδιωτικό τομέα.
Όμως αυτά που μας ώθησαν στη συγγραφή αυτής της επιστολής δεν ήταν τόσο εκείνα που ειπώθηκαν από τους Bianchi και Ιlluminati όσο αυτά που (ακούσια ή εκούσια) αποσιωπήθηκαν ή διαστρεβλώθηκαν στη διατύπωση τους (από τους ίδιους).
Για να γίνουμε συγκεκριμένοι. Στη σ.25 ο A.Illuminati λέει: « Οι disobedienti για παράδειγμα τα έσπασαν βίαια, υπερβολικά βίαια με την Κομμουνιστική Επανίδρυση. Υπήρξε ολοκληρωτική διάσταση, πλακωθήκανε στο ξύλο». Και αναρωτιόμαστε: πως γίνεται να έχει υπάρξει αυτή η ρήξη και την ίδια στιγμή ?ακόμα και σήμερα- «ηγέτες» των disobedienti σαν τον Ν. D? Erme στη Ρώμη να έχουν εκλεγεί «ανεξάρτητοι» δημοτικοί σύμβουλοι με τα ψηφοδέλτια της Επανίδρυσης; Πως γίνεται να έχει υπάρξει αυτή η ρήξη και την ίδια στιγμή ο «ηγέτης» των ναπολιτάνων disobedienti F.Caruso να κατεβαίνει στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές με τα ψηφοδέλτια της Επανίδρυσης; Για τον Caruso αξίζει να ανοίξουμε μια παρένθεση, για να αναφέρουμε ότι προ ετών πρωτοστάτησε της τραμπούκικης ομάδας που επιτέθηκε στην κατάληψη TNT, στο κέντρο της Νάπολης, ώστε να την εκκενώσει από τους αναρχικούς καταληψίες και να τη χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια οι disobedienti και ο οποίος όχι άδικα ξυλοφορτώθηκε το καλοκαίρι του 2003 στη Θεσσαλονίκη από ιταλούς αναρχικούς που τον συνάντησαν στο χώρο του κατειλημμένου πανεπιστημίου?
Άλλωστε στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν ο πλέον μηντιοπρόβλητος «ηγέτης» των (τότε) tute bianche L.Casarini είχε διατελέσει ?επί πρωθυπουργίας Πρόντι- σύμβουλος της υπουργού Ίσων Ευκαιριών (!!!) L.Turco, η οποία ήταν και μια από τις πιο ένθερμες στυλοβάτριες για την ίδρυση των «Κέντρων Προσωρινής Παραμονής» των μεταναστών και τα οποία ιδρύθηκαν στην Ιταλία στην προ-Μπερλουσκόνι εποχή, δηλαδή την περίοδο της κεντροαριστερής κυβέρνησης. Πρόκειται για τους χώρους εγκλεισμού, για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των οποίων οι tute bianche και ο Casarini μέσω του «μηντιακού ακτιβισμού» ζητούσαν το κλείσιμο τους. Άβυσσος η ψυχή του οπορτουνιστή?
Λίγες σελίδες παρακάτω ο A.Illuminati αναφέρει ως κινηματικές εφημερίδες το ?Il Manifesto? και την ?Liberazione?. Όσον αφορά το ?Il Manifesto? μπορεί κάποιος, λόγω της μακρόχρονης ιστορίας αυτής της αριστερής εφημερίδας, να παραβλέψει το γεγονός ότι χρηματοδοτείται από διαφημίσεις τραπεζών, αυτοκινητοβιομηχανιών (σαν την Fiat) και άλλων εμπορικών κολοσσών (σαν την «φιλάνθρωπη» Benetton); Τώρα όσον αφορά την ?Liberazione?, η οποία είναι το επίσημο κομματικό όργανο της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, τι να πούμε; Αν είναι έτσι τότε κι ο «Ριζοσπάστης» και η «Αυγή» είναι κινηματικές εφημερίδες. Πριν κλείσουμε ας προσθέσουμε κάτι ακόμα: στις τελευταίες σελίδες της μπροσούρας υπάρχουν οι φωτογραφίες κάποιων «κατειλημμένων αυτοδιαχειριζόμενων κοινωνικών κέντρων». Αξίζει ν? αναφερθεί ότι όλα αυτά τα κοινωνικά κέντρα έχουν έρθει σε «συνεννόηση» με τον δήμο της Ρώμης, ο οποίος ουσιαστικά τα έχει νομιμοποιήσει. Στα περισσότερα απ? αυτά (αν όχι σ? όλα) όσοι και όσες «απασχολούνται» στις διάφορες δραστηριότητες κατά τη διάρκεια εκδηλώσεων (μπαρ, κουζίνα, είσοδος) αμείβονται με μισθό. Αυτή η πρακτική έχει θεωρητικοποιηθεί κιόλας μέσω της έννοιας του «αυτοεισοδήματος». Πριν μερικά χρόνια, μερικοί μετανάστες που απασχολούνταν στο Villaggio Globale έκαναν καταγγελία στην επιθεώρηση εργασίας για την μη απόδοση των δεδουλευμένων τους. Πολλές από τις συναυλίες «μεγάλων» συγκροτημάτων που στην Αθήνα πραγματοποιούνται σε clubs σαν το Gagarin ή στο θέατρο Λυκαβηττού, στη Ρώμη διοργανώνονται σε μερικά απ? αυτά τα «κατειλλημένα αυτοδιαχειριζόμενα κοινωνικά κέντρα» έναντι ενός αντιτίμου το οποίο δεν είναι τόσο συμβολικό όσο ισχυρίζονται οι διοργανωτές τους. Κι εμείς αναρωτιόμαστε: τι κοινό μπορεί να έχει η αυτοοργάνωση και αυτοδιεύθυνση με το μισθωτό κόσμο και τον πολιτισμό της εμπορεύματος που απ? ότι φαίνεται είναι και οι μόνοι εφικτοί γι? αυτό το κομμάτι της πάλαι ποτέ μάχιμης ιταλικής Αυτονομίας;
Συντροφικά,
Γιώργος & Λεωνίδα Μάρτης 2006, Αθήνα
Δημοσιεύουμε το παραπάνω κείμενο κριτικής στην μπροσούρα μια νύχτα με τον Sergio στη Ρώμη.
Αφετηρία κάθε κριτικής είναι απαραίτητο να αποτελεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο συμβαίνει ό,τι τέλος πάντων συμβαίνει. Το πολιτικό ? ιδεολογικό πλαίσιο από τη μία, δηλαδή οι κινηματικές εμπειρίες που τροφοδοτούν τους τρόπους και τα μέσα που επιλέγουν τα κινήματα να οργανώνονται. Αυτές οι διεργασίες δεν μπορούν να έχουν ως μπούσουλα το copy paste, εμπεριέχουν ιδιαιτερότητες έτσι και αλλιώς. Πιο συγκεκριμένα με βάση την εν ελλάδι εμπειρία και αγνοώντας τη διαδρομή των καταλήψεων στην ιταλία, μας φαίνεται ότι παραβλέπονται οι κοινωνικές συγκρούσεις και οι συσχετισμοί δύναμης που παράγουν τις τακτικές ή μη επιλογές του κινήματος. Ταυτόχρονα, οι οργανώσεις όπως αυτή των tute bianche σε καμία περίπτωση δεν ήταν ομοιογενείς. Για παράδειγμα στις διαδηλώσεις στην νάπολι το 2001 πριν τη Γένοβα αναρχικοί και tute bianche βρέθηκαν μαζί στο δρόμο και αλληλεπίδρασαν με ένα δημιουργικό τρόπο σε μια συγκρουσιακή πορεία. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν απαλείφει τον λενιστικό και μιντιακό προσανατολισμό τους στον οποίο έχουμε ασκήσει κριτική σε διάφορους χρόνους. Το ζήτημα όμως δεν είναι καταδικάζοντας τα μήντια για παράδειγμα να επαναπαυτούμε στην εκκεντρικότητα ενός γαλατικού χωριού, αλλά ξεκινώντας από την αγωνία για την οικοδόμηση ενός ανταγωνιστικού κοινωνικού ρεύματος να εφευρίσκουμε διαρκώς μεθόδους κοινωνικής απεύθυνσης.
