Editorial
Το καλοκαίρι πέρασε. Αυτό είναι πασίγνωστο και μάλλον αδιάφορο, αλλά έτσι ξεκινάν όλα τα φθινοπωρινά editorial που σέβονται τον εαυτό τους. Το Black Out επιστρέφει στο ραντεβού της συντακτικής ομάδας με το τυπογραφείο και φλερτάρει με τη συνέπεια. Με μια αγκαλιά σελίδες έρχεται πάλι, να αποτυπώσει τι σκέψεις μας, να αφουγκραστεί τις αγωνίες μας, να εκδηλώσει τις επιθυμίες μας, να μας συντροφεύσει στο διάβα μας.
Μαζί περπατηθήκαμε στην παλιά παραλία της Θεσσαλονίκης με το νου να ταξιδεύει σε ιστορίες για χαμένους όρμους, εξαφανισμένα ακρωτήρια και μελλοντικά ναυάγια, που δεν χώρεσαν σε κανένα τετράδιο της επίσημης ιστοριογραφίας. Μαζί ταξιδευτήκαμε μέχρι στους προσφυγικούς καταυλισμούς των παλαιστινίων στη Συρία με προορισμό τις όχθες του Ιορδάνη, κι αντικριστήκαμε κατάματα με την ανέχεια και τη μοίρα αυτών που αποτελούν την περίσσεια στους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς
Το ζήτημα της προσωρινής εργασίας μας χτύπησε για άλλη μια φορά την πόρτα και καλεστήκαμε στην διαύγαση της λανθάνουσας δυναμικής του πρεκαριάτου. Με την πληροφοριακή εργασία παρούσα σε αλλεπάλληλες στιγμές ρευστού παρόντος και αβέβαιου μέλλοντος, που φαίνεται να κρατάει πολύ. Μας μίλησαν με λέξεις, που δεν σήμαιναν αυτό που ξέραμε. Με συνθήματα και φράσεις παραλλαγμένα από την κυρίαρχη σημειολογία σε ένα αλλόκοτο χορό παλιών πρωταγωνιστών που γίνανε κομπάρσοι. Μας υπέδειξαν το πρόσωπο της ήττας στα μάτια μιας γενιάς που διεκδίκησε δάφνες κοινωνικής στράτευσης για τον εαυτό της και που σήμερα συντηρείται στο υπερμοντέρνο της ψυγείο αναμνήσεων. Συναντηθήκαμε με τη ρητορεία της υποταγής και της παραίτησης, στις πιο βιωματικές της αφηγήσεις.
Μας εμείς τις νύχτες σκάβουμε κρυφά μια υπόγεια σήραγγα, να βγούμε από το γυάλινο περίβλημα μέσα στο οποίο μας χρέωσαν να ζούμε. Σκάβουμε με νύχια και με δόντια, ανοίγοντας μικρές ρωγμές από τις οποίες ρίχνουμε κλεφτές μα διορατικές ματιές στο χρόνο και στο χώρο. Στον χρόνο που έρχεται, προμηνύοντας δυσοίωνες αυγές, μα με το όραμα πάντα σκαρφαλωμένο στη ράχη του, πότε περήφανο και ηχηρό, πότε ωχρό και άτονο και πότε πλανεμένο. Άλλοτε να αγκομαχάει στις ανηφοριές της προσπάθειας, άλλοτε να κατρακυλάει στις γλιστερές πλαγιές του λάθους κι άλλοτε να αιωρείται στα κλαδιά του ψέματος. Κάπου εκεί είμαστε κι εμείς. Δεν διατεινόμαστε το αντίθετο. Μα επιμένουμε να σκάβουμε, γιατί έχουμε ανάγκη να βλέπουμε τα χέρια μας να ζούνε. Και πάντα ελπίζουμε ότι μπορούμε να φτάσουμε και πέρα από τη θάλασσα. Η συντακτική ομάδα του εντύπου που κρατάτε στα χέρια σας, δεν είναι παρά ένα σύνολο ατόμων που συσπειρώθηκαν γύρω από την ανάγκη προβολής μιας διαφορετικής από την κυρίαρχη, προσέγγισης-άποψης πάνω σε ζητήματα που είτε απασχολούν την επικαιρότητα, είτε απλά άπτονται της καθημερινότητάς μας. Το στοίχημα είναι η διάχυση ενός αντιεξουσιαστικού λόγου στο σώμα της κοινωνίας, κομμάτι της οποίας είμαστε κι εμείς, πέρα από τα στεγανά του πολιτικού μας χώρου. Δεν είμαστε πρεσβευτές ΤΗΣ άποψης κι ούτε επιθυμούμε να γίνουμε. Μας ενδιαφέρει μέσα από τη συλλογική αυτή κίνηση να αναδειχθούν πέρα από τα ζητήματα καθαυτά και προσωπικές δυναμικότητες, γι’ αυτό κι επιμένουμε στη συνεισφορά κειμένων προς δημοσίευση από τρίτους (Διονύση και Σόνια, θενκς!)
Σε καμία περίπτωση δεν θέλουμε να γίνουμε δημοσιογράφοι ή αναμεταδότες ανατρεπτικών κινημάτων και ιδεών. Συμμετέχουμε σαν άτομα στον αγώνα ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας και αυτό είναι που μας διαχωρίζει από τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης, που στόχος τους είναι η παραπληροφόρηση και ο έλεγχος της κοινής γνώμης - κοινώς η αποβλάκωση και η εξαπάτηση. Καθότι δεν αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας έξω από την αναπαραγωγή του συστήματος, όντας και εμείς κομμάτι αυτής της κοινωνίας, ο λόγος μας δε μπορεί παρά να πηγάζει και από τις δικές μας αντιφάσεις και προβληματισμούς, τις αντιφάσεις που η ίδια η κοινωνία έρχεται να αντιμετωπίσει ώστε κάποια στιγμή να τις ξεπεράσει και να κινηθεί προς μια ανατρεπτική κατεύθυνση. Μέσα στον βούρκο των διερρηγμένων κοινωνικών σχέσεων αυτό που έχουμε να αναδείξουμε είναι οι στιγμές αντίστασης και ξεπεράσματος της απάθειας, του βολέματος και της συναίνεσης. Στιγμές που μόνο εμείς σαν υποκείμενα μπορούμε να δημιουργήσουμε, χωρίς διαμεσολαβητές, χωρίς καθοδηγητές, χωρίς αρχηγούς και κόμματα.
Θεωρούμε αυτονόητο πως ένα τέτοιο εγχείρημα κινείται όχι μόνο έξω αλλά και ενάντια σε κάθε μορφή πνευματικών δικαιωμάτων. Επομένως η αναπαραγωγή μέρους ή ολόκληρου κειμένου είναι ελεύθερη και επιθυμητή με την προϋπόθεση ότι αυτή δε θα χρησιμοποιηθεί από καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης.
Το Black Out εκδίδεται σε 2.000 αντίτυπα και διανέμεται στους δρόμους της πόλης (στάσεις, λεωφορεία, πλατείες, κτλ) και στις καταλήψεις Φάμπρικα Υφανέτ, Terra Incógnita, αυτοδιαχειριζόμενο στέκι στην ιατρική. Μην σας κάνει εντύπωση εάν κατά «παράδοξο» τρόπο συναντήσετε το έντυπο αυτό σε κάποιο βιβλιοπωλείο, δισκάδικο, ή σε τραπεζάκι στην είσοδο καφετέριας, μαζί με άλλα, αδιάφορα ιλουστρασιόν flyerάκια. Το πιθανότερο είναι ότι εμείς το αφήσαμε εκεί! Ένας περιορισμένος αριθμός αντιτύπων ταξιδεύει σε άλλες πόλεις και συναντά συντρόφους και φίλους σε αυτοδιαχειριζόμενα στέκια και καταλήψεις. Εάν κάποιες πόλεις επιθυμούν να στέλνουμε ένα σταθερό αριθμό αντιτύπων, σε κάθε νέα έκδοση, θα τους συμβουλεύαμε να μας ενημερώσουν με ένα mail και σίγουρα θα χαρούμε από την πρόταση τους. Το κόστος καλύπτεται αποκλειστικά από τις τσέπες μας (όχι κύριε νομάρχα, ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε γαλάζια επιδότηση νέων συντακτών) και από την σημαντική οικονομική συνεισφορά φίλων (θέλετε κι εσείς να γίνουμε φίλοι;;;).
Τις όποιες απορίες – προτάσεις – κείμενα - σχόλια έχετε μπορείτε να τις στέλνετε στην ηλεκτρονική θυρίδα contact@blackout.gr ή να απευθύνεστε στη συντακτική ομάδα που συναντιέται, συνήθως μεσοβδόμαδα, στον χώρο της κατάληψης φάμπρικα Υφανέτ.
