Πλατεία Ναυαρίνου: Ζώνη επιτηρούμενης συνεύρεσης
Η πλατεία Ναυαρίνου παραμένει ο μοναδικός δημόσιος χώρος στην πόλη που συγκεντρώνει τόσους πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, τα βράδια. Ιστορικά από το 90 και μετά θα μπορούσαμε να την συνδέσουμε με τον χώρο όπου αναπτύχθηκαν ή βρήκαν έκφραση διαφόρων ειδών αρνήσεις Η άγρια νεολαία των 80s δίνει τη θέση της σε μια πιο ήπια εκδοχή αρνήσεων που κυριαρχείται από τα αντιστυλ (punk, metal, hip-hop, rave κτλ.),η πλατεία μετατρέπεται σε τόπο συνάντησης όλων αυτών των συλλογικών μορφωμάτων. Άνθρωποι συνευρίσκονται, αράζουν, απολαμβάνουν την διαφορά τους. Μαζί και όσοι έχουν επιλέξει τα ναρκωτικά ως κομμάτι της επιβίωσής τους, και τα ναρκωτικά φέρνουν μαζί τους μια ιστορία βρώμας και δυσωδίας, όπου έμποροι, βαποράκια και κάθε λογής τσογλάνια θέλουν να μετατρέψουν την πλατεία σε μπαχτσέ τους.
Η πρέζα μετατρέπεται σε πρόσχημα και έτσι οι μπάτσοι αναλαμβάνουν δράση : «Να καθαρίσουν την πλατεία από τους ναρκομανείς και τα λοιπά περιθωριακά στοιχεία.». Από το ’95 αρχίζουν να πραγματοποιούνται οι πρώτες οργανωμένες επιχειρήσεις «σκούπα». Μαζικές προσαγωγές, συνεχείς έλεγχοι και τσαμπουκάδες, ξύλο στο τμήμα κτλ. Για ένα διάστημα η πλατεία ερημώνει. Έκτοτε τέτοιες επιχειρήσεις πραγματοποιούνταν ανά τακτά διαστήματα.
Τα τελευταία δύο χρόνια ο κόσμος στην πλατεία άρχισε να αυξάνεται και πάλι. Οι μπάτσοι ξαναεμφανίζονται, αυτή τη φορά κάτω από ένα γενικότερο δόγμα – αυτό της ασφάλειας των πολιτών. Το καλοκαίρι του 2003, λίγο πριν την σύνοδο κορυφής, οι μπάτσοι στην πλατεία σταματάνε κόσμο που κολλάει αφίσες και τον προσάγουν στο τμήμα. Από την επόμενη χρονιά και με την δικαιολογία των ολυμπιακών αγώνων στήνονται κλούβες σε μόνιμα σημεία στην πόλη, ένα από αυτά και η πλατεία Ναβαρίνου. Από τότε και ειδικά από την Άνοιξη του 2005, η παρουσία μπάτσων στην πλατεία είναι καθημερινή.
Κυκλοφορούν ένοπλοι, με κράνη και αλεξίσφαιρα γιλέκα. Κάνουν εξακριβώσεις και προσαγωγές ενίοτε ακόμα και αν έχεις ταυτότητα. Αν διαμαρτυρηθεί κανείς, μια βόλτα από το τμήμα είναι κομμάτι της αστυνομικής αυθαιρεσίας.
Το θλιβερό στην όλη ιστορία είναι πως παρόλο που κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια οι αντιδράσεις των θαμώνων ήταν ελάχιστες. Μόνο πολιτικά συγκροτημένες κινήσεις αντιτάχθηκαν στην παρουσία των μπάτσων αλλά αυτό δεν βοηθάει από μόνο του. Φαίνεται πως τελικά πρωταρχικός σκοπός δεν είναι να μειωθεί ο κόσμος στην πλατεία αλλά να εμπεδωθεί στις συνειδήσεις η παρουσία των «ένοπλων φρουρών της τάξης» σε δημόσιους χώρους, να γίνει αποδεκτό πως η ελεύθερη συνεύρεση πρέπει να επιτηρείται. Και μάλλον το έχουν καταφέρει, γιατί η ανοχή μας μόνο αυτό αποδεικνύει. Γιατί κυκλοφορούν σαν δεσμοφύλακες γύρω μας και εμείς απλά κάνουμε πως δεν βλέπουμε ή τους βρίζουμε μέσα από τα δόντια μας. Ως πότε;
Να μην επιτρέψουμε να μετατραπούν οι πλατείες σε χώρους εγκλεισμού. Έξω οι μπάτσοι από τις πλατείες.
