Caballeros

ντελιβεράδες, κούριερ, “εξωτερικοι”

Στις 26 Φεβρουαρίου διοργανώθηκε στην Αθήνα η πρώτη μότο-πορεία των caballeros. Πρόκειται για την πρώτη πορεία των κούριερ, των ντελιβεράδων, των «εξωτερικών». Πήρανε τα μηχανάκια τους και κατέβηκαν εκεί που βρίσκονται κάθε μέρα, στην άσφαλτο, αλλά όχι για να δουλέψουνε, όχι για να τρέξουνε, όχι για να σακατευτούνε, αλλά για να διαδηλώσουνε με αυτόνομο τρόπο έξω από κόμματα και επίσημα συνδικάτα τη δύναμη της ενότητάς τους.

Ας δούμε τι λένε οι ίδιοι/ιες οι caballeros για την πορεία, τους στόχους και τις προοπτικές αυτού του εγχειρήματος.

Σάββατο 26/2: αυτή η μότο-πορεία ήταν η προκαταβολή, έτσι δεν είναι;
Αυτό που τόσοι λογαριάζουν για αδύνατο έγινε! Εκατοντάδες «δυο τελευταίοι τροχοί της άμαξας» στο δρόμο, να διαδηλώνουν: ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ-ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΟΥ – ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ!

Για όσους ήταν το Σάββατο 26/2 το μεσημέρι τι άλλο να πούμε; Ήμασταν όλοι απίστευτοι – κι – όμως αληθινοί! Για όσους ήθελαν να έρθουν αλλά τους φόβισε ο καιρός, λέμε «θα βρεθούμε σύντομα αδέλφια, πάλι στο δρόμο». Για όσους ήθελαν να έρθουν αλλά δούλευαν λέμε μόνο «αδέρφια, διαδηλώσαμε και για πάρτη σας – και την επόμενη φορά κάπως θα προσπαθήσουμε να το κανονίσουμε καλύτερα». Για όσους, τέλος, ήξεραν γι’ αυτήν την πρώτη μότο-διαδήλωση και την θεώρησαν άχρηστη, θα πούμε: «αδέλφια, δεν υπάρχει τίποτα λιγότερο σημαντικό σήμερα από το να νοιώσουμε την χαρά, την μεγάλη χαρά, του να είμαστε μαζί – Πάνω σ’ αυτήν μπορούμε να κτίσουμε τα πάντα». απόσπασμα από το caballeros έκδοση δρόμου -απο couriers για couriers - νο12 μάρτης 2005

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ
της μότο-διαδήλωσης των κούριερ, των ντελιβεράδων, των “εξωτερικών”

- Tι είναι αυτό που δουλεύει εγγυημένα σε οποιαδήποτε θερμοκρασία ανάμεσα στους -5°C και στους 45°C;
- Τα θερμόμετρα... και “τα κούριερ”.

Είμαστε οι χιλιάδες που δουλεύουν - με - το - μηχανάκι. Είμαστε τα “παιδιά με τα παπιά”. Είμαστε οι αόρατοι εργάτες ενός εργοστασίου που απλώνεται κάθε στιγμή σε κάθε σημείο αυτής της πόλης, μ’ ένα απλό τηλεφώνημα· για να εξαφανιστεί πίσω απ’ την εξάτμιση ενός παπιού. Μεταφέρουμε οτιδήποτε μπορεί να κουβαληθεί πάνω σε δύο ρόδες, κι ακόμα πολλά από εκείνα που θα χρειάζονταν τέσσερεις. Το γιατί είναι απλό: το δίκυκλο - φορτηγό συμφέρει τόσο τους εργοδότες, όσο και τους πελάτες. Το εργοστάσιο της άμεσης εξυπηρέτησης απλώνει τον κύκλο εργασιών του σ’ όλο και περισσότερες καθημερινές δραστηριότητες, εργασιακές και καταναλωτικές. Κι εκατο­ντάδες, χιλιάδες “παιδιά με παπιά”, είναι διαθέσιμα ανά πάσα στιγμή να ξεχυθούν στο δρόμο. Τρέχουμε προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, από οποιαδήποτε αφετηρία προς οποιονδήποτε προορισμό, τις περισσότερες ώρες του 24ωρου, υπό οποιεσδήποτε καιρικές ή κυκλοφοριακές συνθήκες, με οποιοδήποτε “καθήκον”. Μετατρέπουμε τα χιλιό­μετρα σε λεπτά “πολύτιμου χρόνου”, όλο και περισσότερα χιλιόμετρα σε όλο και λιγότερο χρόνο. Μικραίνουμε τις αποστάσεις προς μεγάλη χαρά του εμπορίου.

Είμαστε οι χιλιάδες που δουλεύουν - με - το - μηχανάκι. Δουλεύουμε σε διαφορετικές δουλειές, σε χιλιάδες διαφορετικούς εργοδότες - αλλά έχουμε πολλά κοινά. Γλυ­τώνουμε κόπο και χρόνο εκατομμύρια άλλους, παράγουμε χρόνο και ξεκούραση για εκατομμυρια άλλους, κάθε μέρα, στις σύγχρο­νες πόλεις. Διατρέχουμε δρόμους που συνήθως είναι απροσπέλαστοι απ’ την κυκλοφοριακή συμφόρηση των ι.χ. Διατρέχουμε αποστάσεις που στο μηνιάτικο άθροισμα τους ισοδυναμούν με διακρατικά ταξίδια. Ισορροπούμε σε δυο ρόδες μέσα σε βροχές, κρύα, αέρηδες, καύσωνες, άσχετα με το ποια είναι η συναισθηματική ή η σωματική μας κατάσταση. Ισορροπούμε σε δυο ρόδες πάνω σε δρόμους που για την κλίμακα του δικύκλου είναι γεμάτοι θανατηφόρες παγίδες. Ισορροπούμε σε δύο ρόδες ανάμεσα σε-εκατοντάδες χιλιάδες κυβικά και λαμαρίνες που ορμάνε να καταπιούν κάθε πόντο δημόσιου χώρου. Λύνουμε κάθε πρόβλημα κυκλοφορίας, και η δουλειά “βγαίνει”.

Είμαστε οι χιλιάδες που δουλεύουν - με - το - μηχανάκι. Οι χιλιάδες μόνιμα τσαλακωμένοι, μόνιμα συγχυσμένοι, μόνιμα ατσούμπαλοι, μόνιμα δύστροποι και μόνιμα “τυχεροί” που την γλυτώσαμε ακόμα μια φορά απ’ το ΚΑΤ, οφείλοντας ωστόσο να χαμογελάμε ευχαριστημένοι, να είμαστε ευγενικοί και εξυπηρετικοί. Είμαστε οι χιλιά­δες δικυκλιστές που κανείς δεν σέβεται στο δρόμο και όλοι έχουν ανάγκη έξω απ’ την πόρτα τους. Είμαστε αυτοί που χαλάνε τα ντεκόρ των γραφείων και των σπιτιών, που γεμίζουμε με νερά τον χειμώνα και ιδρώτα το καλοκαίρι τους κλιματιζόμενους χώρους... κι έτσι η μόνη αξία που μας αναγνωρίζεται είναι του “αναγκαίου κακού”. Είμαστε εκείνοι που όλοι χρησιμοποιούν και κανείς δε λογαριάζει, παρά μόνο για λύπηση.

Είμαστε ανάμεσα στους πλέον πολύτιμους εργάτες της σύγχρονης οργάνωσης της εργασίας. Και ταυτόχρονα είμαστε ανάμεσα στους πλέον υποτιμημένους.

Για τους εργοδότες είμαστε η δουλειά που “μπορεί να την κάνει ο καθένας”, και γι’ αυτό πρέπει να πληρώνεται όσο λιγότερο είναι δυνατόν. Δουλεύουμε με ωρομίσθια που ακόμα και πριν 15 χρόνια θα ήταν “πείνας”, συχνά χωρίς επίσημες προσλήψεις, ένσημα, άδειες, δώρα, δικαιώματα, συχνά βάζοντας και το μηχανάκι. Ώστε έτσι λοιπόν; Δουλειά στην οποία πρέπει να έχεις (το λιγότερο) δίπλωμα (οδήγησης) και πολύ συχνά και το ίδιο της το βασικό εργαλείο (το μηχανάκι) είναι δουλειά “ανειδίκευτη”;

Για τους πελάτες είμαστε η πλέον στιγμιαία δουλειά, κάτι σαν φραπές θελήματος και αγένειας, αφού ο καθένας τους χωριστά θεωρεί πως “κάνουμε κάτι” μόνο στα δευ­τερόλεπτα που κάτι παραδίδουμε ή παραλαμβάνουμε. Μας έχουν για μισο-δούλους, όπου θα έπρεπε να ανταποκρινόμαστε αστραπιαία στο σφύριγμα του κυρίου, και όπου κάθε καθυστέρηση σημαίνει ότι κάπου κρυβόμαστε. Η γνώμη των πελατών είναι ότι δεν δουλεύουμε καν και καν, αλλά ότι κάνουμε βόλτες πίνοντας καφέδες. Ώστε έτσι λοιπόν; θα έπρεπε να συμπεριφερόμαστε δουλικά για να λογαριαζόμαστε απ’ την “κοινή γνώμη” σαν εργαζόμενοι;

Για τους φύλακες των τρόπων καλής κυκλοφορίας είμαστε αλήτες, μόνιμοι παραβάτες, ταραξίες, ύποπτοι πρόκλησης ατυχημάτων... και μια καλή πηγή προστίμων! Είναι, κατά τη γνώμη τους, από κάποια “νεανική τρέλα” που παραβιάζουμε τον Κ.Ο.Κ. και όχι επειδή ένα αφεντικό στη μία άκρη της διαδρομής και ένας πελάτης στην άλλη ουρλιάζουν ήδη “τσακίσου” Ώστε έτσι λοιπόν; Για να συμπεριφερόμαστε (δηλαδή: για να δουλεύουμε) “σωστά” χρειαζόμαστε έναν χωροφύλακα πάνω απ’ το κεφάλι μας, να ξαλαφρώνει τις ρηχές μας τσέπες για “να γίνουμε άνθρωποι” - και για να αυξη­θούν τα κρατικά έσοδα;

Για τους νόμους είμαστε “πιτσιρικάδες που βγάζουν χαρτζιλίκι”. Πώς άλλωστε μπορεί να αναπτυχθεί ο κορμός της εθνικής οικονομίας, οι λεγόμενες “μικρομεσαίες επι­χειρήσεις” (όλα αυτά τα μικρομάγαζα, από τα γραφεία παροχής κάθε είδους υπηρεσιών μέχρι τα σουβλατζίδικα) αν δεν συμπιεστεί το κόστος της εργασίας; Γιατί λοιπόν να κυνηγηθεί συστηματικά η εισφοροδιαφυγή, η λεηλασία των ωραρίων, η ευελιξία των προσλήψεων και η ακαμψία των καθυστερημένων πληρωμών μας; ΑΝ κάνει κάποι­ος από εμάς καταγγελία... κι ΑΝ μπορεί να αποδείξει οτιδήποτε.... κι ΑΝ έχει την αντοχή να φτάσει μέχρι τα δικαστήρια... κι ΑΝ έχει υπομονή... κι ΑΝ τα βγάλει πέρα με τους δικηγόρους... μπορεί να πάρει κάποια απ’ τα ψίχουλα που προβλέπουν οι νομοθεσίες των “κατώτατων μισθών” και των “κατώτατων δικαιωμάτων”. Στο τέλος τέλος τι κάνουμε; Βόλτες στην πόλη! Ώστε έτσι λοιπόν; Το χαμαλίκι της δίκυκλης οδήγησης σε δρόμους καρμανιόλες, ανάμεσα σε χιλιάδες τρελαμένους γιωταχήδες, βρέχει · χιονίζει, με το κοντέρ και τις αισθήσεις στο κόκκινο, με τα κορμιά αγκυλωμένα πάνω στη σέλα, δεν είναι ούτε βαριά ούτε ανθυγιεινή δουλειά; (Αλλοίμονο: “βαριά” είναι η δουλειά των υπουργών!...)

Για τις επίσημες μετρήσεις είμαστε μισο-ανύπαρκτοι. Πού να μας βάλει κανείς άλλωστε, πού να μας κατατάξει; Στους υπαλλήλους γραφείου; Στους εξωτερικούς υπαλλή­λους; Στους οδηγούς; Στους ταχυδρόμους; Στους σερβιτόρους μεγάλων αποστάσεων; Στους κασκαντέρ; Στους τρομοκράτες των δρόμων; Η μόνη θέση που έχουμε εξασφαλισμένη σίγουρα είναι στις στατιστικές των τροχαίων ατυχημάτων. Ναι! Όταν τσακιζόμαστε γινόμαστε, επι­τέλους, κάτι αναγνωρίσιμο: τροχαίο ατύχημα! Ώστε έτσι λοιπόν; Το να σκοτώνεσαι την ώρα της δουλειάς και εξαιτίας της οφείλεται στην “κακιά στιγμή”; Η οδήγηση “υπό την επήρεια” διαταγών και χρονομέτρων είναι δικιά μας οδική παρανομία;

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ - ΠΟΥ - ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ - ΜΕ - ΜΗΧΑΝΑΚΙ
Έχει χιλιάδες πρόσωπα το δίκιο μας σαν εργαζόμενων - το δίκιο που παραβιάζεται τόσο ωφέλιμα υπέρ των άλλων. Έχει χιλιάδες πρόσωπα η αξιοπρέπεια μας - η αξιοπρέπεια που προσβάλεται τόσο εύκολα από τόσους πολλούς. Έχει χιλιάδες καρδιές το κουράγιο μας να βρι­σκόμαστε καθημερινά στο δρόμο - αυτό το ανεκτίμητο κουράγιο που αποσπάται από εμάς στο τζάμπα. Αλλά ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ!

Εδώ και πάνω από 15 χρόνια οι δουλειές - με - το - μηχανάκι πολλαπλασιάζονται ραγδαία, παράλληλα με την οικονομική ανάπτυξη. Η αύξηση της ιδιωτικής γραφειοκρα­τίας, τα καινούργια πρότυπα ζωής, η ανάπτυξη του τομέα των υπηρεσιών στο σύνολο του, τα ήθη της βαρεμάρας και των διαταγών, απαιτούν όλο και περισσότερους “ευέλι­κτους και γρήγορους” μεταφορείς. Αυτή είναι η παγκόσμια πραγματικότητα.

Χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, κάθε ηλικίας, κάθε εθνικότητας, και των δύο φύλων, μπαίνουμε μαζικά σ’ αυτό το είδος δουλειάς, κάνοντας το κάποτε σα λύση ανάγκης, σα δεύτερη δουλειά, ή με την ελπίδα ότι... Φταίμε κι εμείς οι ίδιοι για την υποτίμηση μας σαν εργαζόμενοι: την ιδεολογία της δουλειάς του ποδαριού, που είναι τάχα ασήμαντη κι άρα δεν μπορεί παρά να είναι φτηνή, την έχουμε κουβαλήσει οι ίδιοι πάνω στα μηχανά­κια και μέσα στο μυαλό μας για άπειρα χιλιόμετρα.

Αλλά αυτό το είδος σύγχυσης και αυτο-υποτίμησης οδεύει στο τέλος του. Η σημερινή μας διαδήλωση είναι η πρώτη διακήρυξη της ατομικής και της συλλογικής μας αξιο­πρέπειας σαν εργαζόμενων. Δεν θέλουμε άλλο ούτε ψίχουλα της “συμπάθειας” ούτε την “καλοσύνη” του “εγώ σου δίνω ψωμί”. Θέλουμε, αξίζουμε πολλά περισσότερα.

ΑΞΙΖΟΥΜΕ ανεβασμένους μισθούς μιας ενιαίας ειδικότητας, σαν οδηγοί / μεταφορείς (το λιγότερο).
ΑΞΙΖΟΥΜΕ λογικά όρια στα χιλιόμετρα που καταπίνουμε καθημερινά.
ΑΞΙΖΟΥΜΕ απαλλαγή από κάθε οδικό πρόστιμο που αφορά το είδος της δουλειάς που κάνουμε (ή τα πρόστιμα να πηγαίνουν κατευθείαν στους εργοδότες!).
ΑΞΙΖΟΥΜΕ πλήρη δημόσια ασφαλιστική κάλυψη, με ένσημα βαρέα και ανθυγιεινά.
ΑΞΙΖΟΥΜΕ να πληρωνόμαστε χωρίς να δουλεύουμε όταν επικρατούν οριακές καιρικές συνθήκες.
ΑΞΙΖΟΥΜΕ κάθε δίκιο σαν εργαζόμενοι, ακόμα και (κυρίως) κόντρα στην αλαζονεία του περιβόητου “δίκιου του πελάτη”.

Κι αυτά τα “πολλά περισσότερα” στους μισθούς, στην ασφάλιση, στα ωράρια, στις συνθήκες, αυτά τα πολλά περισσότερα στη στάση των εργοδοτών, των πελατών, των νόμων απέναντι μας, ξέρουμε ότι δεν θα μας χαριστούν. Θα τα διεκδικήσουμε και θα τα πετύχουμε με τους αγώνες μας. Όλοι μαζί.

Γιατί είμαστε πολλοί, είμαστε παντού. Είμαστε το νευρικό σύστημα των εμπορικών δοσοληψιών στις πόλεις.

Αν μέχρι τώρα είμασταν απλά εκείνοι “που δουλεύουν γρηγορότερα απ’ τον άνεμο” θα γίνουμε ο ίδιος ο άνεμος της αξιοπρέπειας!

Όσοι δεν βρεθήκατε σε αυτή τη πορεία και θέλετε να τους συναντήσετε Κάθε Σάββατο μεσημέρι 11 με 1 πίνουνε caballeroκαφέ στο καφενείο time out, γωνία Ρεθύμνου και Κυβέλης διπλά στο αρχαιολογικό μουσείο. Επίσης για γράμματα Τ.Θ. 3586, Τ.Κ. 10210 Αθήνα και e-mail: stamatin@otenet.gr.