Εικόνες

Μια πλημμυρίδα προτύπων κατακλύζει κάθε ανάμνηση γυναικείων και αντρικών σωμάτων. Από τη γραφική Κρίστα του τροχού της τύχης πολύς καιρός έχει πια κυλήσει. Μια ολόκληρη γενιά, που κάπου εκεί στις αρχές του 90 έμπαινε στην εφηβεία ή και οι λίγο μικρότεροι αποτελούν το πρώτο δείγμα της υπόθεσης εργασίας αυτού του κειμένου, την τοποθέτηση του σεξ και του σώματος, ως ενός αξεπέραστου πια συνδυασμού, στο κέντρο του ανθρώπινου ενδιαφέροντος.

Το σεξ και το σώμα σήμερα φαντάζουν σαν δύο αφάνταστα καταπιεστικά φετίχ διεκπεραίωσης. Ο ερωτισμός έχει προ πολλού πεθάνει ως μια διάχυτη διαδικασία νοιαξίματος, φροντίδας, επαφής. Η σεξουαλική πράξη απογυμνωμένη από ένα περιεχόμενο που μοιράζονται οι φορείς της, από μια ελπίδα για το πως θέλουν να ζήσουν, προσπαθεί η ίδια να καλύψει το περιεχόμενο των σχέσεων. Γίνεται η ίδια το περιεχόμενο της σχέσης. Η διαφορά με προηγούμενες εποχές, πουριτανικές, περιγράφεται από ένα πέρασμα - μια μετάβαση από την μυστικοποίηση στην έκρηξη των αναπαραστάσεων που σχετίζονται με τη σεξουαλικότητα. Ο λόγος, πέρα από τα κινήματα απελευθέρωσης ή και σε απάντηση ίσως σε αυτά προέρχεται από την κατάδυση της εξουσίας, με το πρόσχημα του εμπορεύματος, και στα πιο ανεξερεύνητα σημεία των ανθρώπινων σχέσεων, στο ίδιο το σώμα.

Από τη μια η προβολή αψεγάδιαστων απόλυτα συμμετρικών σωμάτων, δημιουργεί ένα άγχος εναρμόνισης. Πρέπει να κάνεις σεξ - σου φωνάζουν. Από την άλλη, τα σώματα πάσχουν και εκπέμπουν ανηδονία. Το σώμα-μηχανή μεταφέροντας όλη μέρα ένα ον που δεν ξέρει ακριβώς γιατί κάνει ότι κάνει αλλά προτιμά να απασχολεί απλά τη σκέψη του βρίσκεται σε μια κατάσταση διαρκούς στέρησης. Η εκτίναξη των ψυχοσωματικών συνδρόμων συνηγορεί σε αυτό. Είναι η στέρηση που φυσικά προκύπτει σε ένα σώμα όταν δεν μεταφέρει συναισθήματα, αγγίγματα... συσσωρεύοντας ανικανοποίητο - πότε άραγε αγκάλιασε ο καθένας κάποιον/α τελευταία για να του πει ότι τον/την αγαπάει. Δυστυχώς, οποιαδήποτε τέτοια έκφραση – κίνηση αγάπης – επικοινωνίας έχει σε μεγάλο βαθμό καταληφθεί από τα υπονοούμενα του σεξ. Το σεξ είναι πια το αποκλειστικό πεδίο όλων των σωματικών δι-υποκειμενικών συναντήσεων. Έχει σίγουρα κάποια πλεονεκτήματα όπως ότι παρέχει την σίγουρη και γρήγορη ηδονή κάνοντας κεντρική την παλινδρόμηση σε ένα κόσμο που ο έρωτας αποδομείται σε ένα απλό αντανακλαστικό. Μια κατάσταση που υποτίθεται οι άνθρωποι είχαν ξεπεράσει από τη στιγμή που νοηματοδότησαν με τελετουργίες και μύθους τις σχέσεις τους. Χρόνια πριν...

>>> οι ενοχές δεν είναι κριτήριο, είναι δηλητήριο έγραφαν οι «γενιά του χάους» σκιαγραφώντας τις πανκ αρνήσεις. Μετά βίας θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τυχαίο το γεγονός ότι το 50% των ανδρών αντιμετωπίζει προβλήματα στύσης, πρόωρης εκσπερμάτισης... μια κοινωνία που ως κύριες αναπαραστάσεις έχει τα μοτίβα που η τηλεόραση πλασάρει, στην αγωνία να τα επιτύχει, κουράζεται και αγχώνεται τόσο που χάνει τη μάχη. Ταυτόχρονα χιλιάδες βλέμματα έχοντας ενσωματώσει την αισχρά βιομηχανοποιημένη παραγωγή προτύπων κρίνουν όσους φαίνεται να μην ανταποκρίνονται. Οι ενοχές για μια μάχη που δεν έχουν διάθεση να δώσουν δημιουργούν μια αφόρητη κατάσταση. Είναι ακριβώς η πρόσδοση χαρακτηριστικών μάχης που έχει αλλάξει τα δεδομένα. Σώματα με σφάλματα για την υπόρρητη δικτατορία του θελκτικού, είναι όσα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο δεν συμμερίζονται την ομοιομορφία, την τυποποίηση. Η σεξουαλικότητα καταγράφεται ως η δυνατότητα ανάγνωσης, από τους υπόλοιπους, των υποσχέσεων που αφήνει το σώμα. Μόνο που σήμερα δεν έχει μείνει τίποτε μυστικό, όλα είναι έκθετα στην αδηφάγα όρεξη των μηχανών του σεξ.

Ό,τι είναι για το ανικανοποίητο σώμα η εκφόρτωση μέσω του σεξ, είναι και για τον άνυδρο ψυχικό κόσμο των ανθρώπων η καταφυγή στην ζωή του ζευγαριού. Όταν όλος ο κόσμος του καθενός/ καθεμίας επενδύεται στην ασφάλεια και σιγουριά του συντρόφου τότε καταρρέει κάθε τι κοινωνικό (φίλοι / απόψεις / αρνήσεις) , γιατί ως εγγενώς αβέβαιο και μη υπολογισμό χρησιμοποιείται ως αναλώσιμο υλικό για την ευκαιριακή τόνωση της ζωής του ζευγαριού. Τα φιλικά ζευγάρια που περιφέρουν τις μοναξιές τους αποθεώνουν την μιζέρια και την τραγικότητα. Αλλά για τα ζωή του ζευγαριού θα επεκταθούμε μια άλλη φορά...