Περί διαφθοράς και κάθαρσης ο λόγος…
Δυο νέες λέξεις έχουν μπει για τα καλά στο λεξιλόγιο μας τον τελευταίο καιρό. Διαφθορά και κάθαρση. Κάποιοι διεφθαρμένοι ήταν απρόσεκτοι. Τους πιάσανε λοιπόν και τους χρησιμοποίησαν ως εξιλαστήρια θύματα, έτσι ώστε να τη «βγάλουν καθαρή» όλοι οι υπόλοιποι διεφθαρμένοι. Την ίδια στιγμή τα κοράκια των μμε κραυγάζουν πως πρέπει να τιμωρηθούν οι ένοχοι, να επέλθει η κάθαρση και ο δημόσιος βίος να γυρίσει για ακόμα μια φορά στην ομαλότητα. Κι έτσι καταδικάζοντας κάποιους «κακούς» (λες και οι άλλοι οι «έντιμοι» είναι οι καλοί της υπόθεσης), όλοι θα μείνουν ικανοποιημένοι που επιτέλους αποδόθηκε η δικαιοσύνη! Στην πιο ικανοποιητική θέση όμως θα βρεθεί το ίδιο το σύστημα που παράγει την αδικία και την εκμετάλλευση. Θεσμοί του όπως η εκκλησία, η δικαιοσύνη και η δημοσιογραφία θα μείνουν για ακόμα μια φορά στο απυρόβλητο, κι επομένως αυτό (το σύστημα) θα βγει ενδυναμωμένο κι εξιλεωμένο στα μάτια της κοινής γνώμης καθώς διαθέτει «μηχανισμούς αυτοκάθαρσης» και δεν υπάρχει λόγος ν’ ανησυχεί κανείς.
Για μας ωστόσο το πρόβλημα δεν είναι τόσο η κατάχρηση εξουσίας, όσο η ίδια η ύπαρξη εξουσίας, που γεννάει αυτήν τη κατάχρηση (καθώς όπως είναι λογικό αν δεν υπήρχε εξουσία, δε θα υπήρχε ούτε κατάχρηση ούτε διαφθορά της).
Πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιοι δικαστές λαδώνονται, όσο το ίδιο το σύστημα απονομής δικαιοσύνης και οι νόμοι που αυτό εφαρμόζει για να προστατεύει την ανισότητα των κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων και για να συντηρεί την εκμεταλλευτική δόμηση της κοινωνίας. Λες και οι νόμοι δεν είναι ξεκάθαρα ταξικό ζήτημα, λες κι η δικαιοσύνη είναι ουδέτερη –κάτι σαν διαιτητής στον κοινωνικοταξικό πόλεμο- και όχι με τη μεριά των εκμεταλλευτών. Πόσες φορές στο παρελθόν άλλωστε οι «αδέκαστοι» δικαστές δεν έχουν κηρύξει παράνομες και καταχρηστικές τις απεργίες των εργατών, όταν βέβαια αυτές δεν υποκινούνται από γσεε και αδεδυ;
Πρόβλημα δεν είναι τόσο ότι κάποιοι μπάτσοι είναι νταβάδες και πρεζέμποροι, όσο ότι υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν να περάσουν με τη μεριά των αφεντικών και να γίνουν τα μαντρόσκυλα τους, οι φύλακες της άρχουσας τάξης. Και σα να μη φτάνουν όλ’ αυτά, τώρα τελευταία το κράτος μας καλεί να γίνουμε και εθελοντές μπάτσοι στη γειτονιά μας(!!!) για να ενισχυθεί λεει το επίπεδο της ασφάλειας.
Πρόβλημα δεν είναι τόσο ότι κάποιοι δημοσιογράφοι σιτίζονται από τα κρατικά ταμεία, όσο ότι ο ρόλος τους είναι να αναπαράγουν το υπάρχον, με το να παραπληροφορούν, να ελέγχουν, να χειραγωγούν και να διαμορφώνουν την κοινή γνώμη. Δεν πάει καιρός από την εποχή της τρομοϋστερίας ύστερα από τη σύλληψη του Σ. Ξηρού στον πειραιά και τις τρομοδίκες που ακολούθησαν στα τηλεοπτικά παράθυρα. Πρόβλημα είναι ότι τα μμε χαράζουν τα όρια του υπάρχοντος και προσπαθούν να διασφαλίσουν ότι κανείς δε θα κινηθεί έξω από αυτά. Ότι προσπαθούν να αντικαταστήσουν τις αδιαμεσολάβητες κοινωνικές σχέσεις και τη συνεύρεση ανθρώπων στο δρόμο και σε χώρους που δεν είναι απόλυτα ελεγχόμενοι από την εξουσία. Ότι δρουν εκτονωτικά εκεί όπου κυοφορούνται ανεξέλεγκτες καταστάσεις και υποβιβάζουν το κοινωνικό σύνολο σε ρόλο θεατή, με το να διεκπεραιώνουν αυτά (τα μμε) τις υποθέσεις που το αφορούν αντί γι’ αυτό, με τη συναίνεση ή και την ενεργή συμμετοχή του.
Πρόβλημα δεν είναι τόσο οι ερωτικές περιπτύξεις των παπάδων, όσο ότι πλουτίζουν επειδή τους πληρώνουμε εμείς και ότι η οργανωμένη κρατική θρησκεία είναι αυτή που διδάσκει την υποταγή και απομακρύνει τον κόσμο από τα πραγματικά του προβλήματα, γινόμενη βοηθός στα σχέδια της κυριαρχίας.
Πρόβλημα δεν είναι η βία από τη μεριά της εξουσίας, όσο η κοινωνική απάθεια που τη συντηρεί.
Πρόβλημα είναι οι ίδιοι οι θεσμοί που παράγουν την εκμετάλλευση και την καταπίεση.
