Επιχειρηματικός επεκτατισμός στον ευρωπαϊκό τρίτο κόσμο
Τα τελευταία χρόνια, και ειδικά μετά το φονικό κατακερματισμό της πρώην ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας, τα τείχη των κλειστών για χρόνια οικονομιών της Bαλκανικής πέφτουν. Διακρίνονται καθαρά πίσω τους, μέσα στις ελεύθερες πια εμπορικές ζώνες, κοινωνίες φτωχές, τεχνολογικά αναχρονιστικές και «στερημένες» της πληθώρας των δυτικών καταναλωτικών αγαθών.
Αυτό το «παρθένο» για τους ειδήμονες της οικονομικής διείσδυσης έδαφος, αποτελεί πεδίο με μεγάλες ευκαιρίες εκμετάλλευσης για τους πάσης φύσεως επιχειρηματίες του ”ανεπτυγμένου κόσμου”, που σπεύδουν από Ευρώπη ή Αμερική να αναδομήσουν τις οικονομικά ασθενείς χώρες.
Η εκστρατεία διείσδυσης στις καινούρίες αγορές ολοκληρώνεται σε διαφορετικά επίπεδα. Στην περιοχή, υπό τις παρούσες συνθήκες, διαφαίνεται πώς το έδαφος θα είναι προσοδοφόρο για επενδύσεις εντάσεως εργασίας, ενώ παράλληλα ανοίγεται και μια νέα καταναλωτική αγορά.
Έτσι, αφ’ ενός ο κάθε έμπορος ελπίζει -και θα βάλει τα δυνατά του για- να κυριαρχήσει με το δικό του προϊόν στην καταναλωτική αγορά, που είναι ολοκαίνουρια και απαίδευτη. Όλοι τους με επιμονή και υπομονή λανσάρουν τα προϊόντα τους, προϊόντα για τα οποία υποβάλλουν κοινωνίες ολόκληρες στην ιδέα ότι πεινούσαν και διψούσαν τόσα χρόνια.
Αφ’ ετέρου, επειδή ο δρόμος της καταναλωτικής «ανάκαμψης» των χωρών αυτών μοιάζει Γολγοθάς υπό τις παρούσες συνθήκες, αυτό που πραγματικά δίνει άμεση αξία στις επενδύσεις είναι η εκμετάλλευση του ανθρώπινου παραγωγικού δυναμικού και των φυσικών πηγών. Εκμετάλλευση με ιδιαίτερα προνομιακούς όρους, αφού μιλάμε για το μικρό «τρίτο κόσμο» μες’ στην Ευρώπη, ενώ παράλληλα είναι πολύ κοντά στα κυρία ευρωπαϊκά καταναλωτικά κέντρα και το κόστος των μεταφορικών δεν βαραίνει ιδιαίτερα, γιατί, καθώς όλοι γνωρίζουν, οι λεγόμενες «υπό ανάπτυξη» χώρες υπάρχουν για να αναπτύσσονται όλο και περισσότερο οι ανεπτυγμένες χώρες.
Πλήθος επιχειρήσεων σπεύδουν να ανοίξουν νέες παραγωγικές μονάδες ή να μεταφέρουν τις ήδη υπάρχουσες σε χώρες της βαλκανικής, όπου τα μεροκάματα είναι υποπολλαπλάσια αυτών των δυτικών χωρών, και τα δικαιώματα και απαιτήσεις των εργατών σχεδόν ανύπαρκτα. Με το μέσο μηνιαίο εισόδημα να κυμαίνεται από 150 - 250€, με την τήρηση του νόμου να εξαρτάται από το βαθμό που θα φτάσει η μίζα κάθε φορά, με εργατικό δυναμικό νηστικό και πειθήνιο, οι χώρες αυτές είναι ο παράδεισος του κάθε μικρο-μεγαλοβιομήχανου και βιοτέχνη, που νοιώθει πως ξόρκισε πια για τα καλά κάθε τι σχετικό με αυξήσεις μισθών, επιδόματα, αποζημιώσεις, ασφάλιση, απεργίες.
Το κεφάλαιο κινείται και συσσωρεύεται, οδηγώντας όλο και περισσότερο εργατικό δυναμικό στην υπερεκμετάλλευση και τη φτώχια. Εκμεταλλεύεται στυγνά την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια, δημιουργεί ανέργους στη μία χώρα και ταυτόχρονα νέους εργαζόμενους στην άλλη, τους οποίους θα απομυζήσει ακόμη πιο έντονα. Απολύοντας εργάτες από «ανεπτυγμένες» χώρες και προσλαμβάνοντας νέους, σε χώρες με μισθούς πολύ χαμηλότερους, τους δίνει, τελικά, ένα κομμάτι ψωμί που παίρνει από εκείνους στους οποίους έδινε δύο, ενώ το κεφάλαιο τώρα προσθέτει στην αξία του το δεύτερο.
Περιοδεύον τσίρκο, το επιχειρηματικό δαιμόνιο λυμαίνεται τα Βαλκάνια, η «σοφή» δύση δασκαλεύει την υπακοή και την κατανάλωση. Η Ευρώπη διοικεί, η βαλκανική και ο τρίτος κόσμος εργάζονται. Η πλήρης χωροταξική διάσπαση των κέντρων διοίκησης και παραγωγής και η εδραίωση θέσεων ισχύος στην «ανεπτυγμένη» δύση, προβάλλουν μια φαινομενικότητα αδιασάλευτη. Με ένα κομμάτι ξερό ψωμί, καλοπιάσματα και δημόσιες σχέσεις, η Ευρώπη προσπαθεί να εισέλθει με πρόσωπο εκσυγχρονισμού, ως φορέας της νέας κουλτούρας που απαιτεί σκληρή δουλειά για μερικές ψευδείς καταναλωτικές ανέσεις και -ουσιαστικά- καμία ποιότητα ζωής.
