Η εικόνα μου και εγώ
Η εικόνα μου και εγώ είμαστε δύο εντελώς διαφορετικές υπάρξεις. Εγώ είμαι ένας άνθρωπος ντροπαλός, “μετρημένος¨ η εικόνα μου είναι αυθάδης, άπληστη, κομπλεξική. Η συμβίωσή μας ήταν πάντα σαν ισορροπία σε τεντωμένο σκοινί –με σίγουρη την πτώση. Εγώ διάβαζα λογοτεχνία και ποίηση, ήθελα να γεμίσω με ψυχική καλλιέργεια, να εξυψώσω το συναίσθημα, να εκπέμπω εσωτερική ομορφιά. Η εικόνα μου πάντα τα περιφρονούσε¨ διάβαζε με τις ώρες στα κομμωτήρια και στα spa “ΕLLE”, “MARIE-CLAIRE”, “BAZAAR” και όποιο άλλο περιοδικό πρόβαλλε τη γυναίκα-Barbie, υποτιμούσε το συναίσθημα με άρθρα «Με απατάει: πώς θα κρύψω το θυμό μου», και υπαγόρευε τεχνάσματα επιφανειακής ομορφιάς δημιουργώντας ατσαλάκωτα προσωπεία από πούδρα και make-up. Έτσι εγώ υποτιμήθηκα, συρρικνώθηκα, αγνοήθηκα. Αντίθετα θέριεψαν το άγχος, οι τύψεις για τα δύο «περιττά» κιλά, για τον χαμένο πόντο στο καλσόν, για το ντεμοντέ μακιγιάζ. Η εικόνα μου θεοποιήθηκε, έγινε το άλφα και το ωμέγα, η αρχή και το τέλος της μέρας μου, το ατού μου, μέσο προσέγγισης και λόγος αποξένωσης. Και να πως έχουν τα πράγματα…Όλα άρχισαν στο γυμνάσιο όταν άρχισα να βάζω κιλά. Νόμιζα πως όλοι με κοιτούσαν και γελούσαν, πως με περιφρονούσαν. Και έτσι κλείστηκα στον εαυτό μου. Το πήρα όμως απόφαση, πείσμωσα , «Θα γίνω όπως τα μοντέλα των περιοδικών!».Θα είμαι γεμάτη με χάρη και άδεια από απολαύσεις. Τότε ήταν που η εικόνα μου διαχωρίστηκε από τον εαυτό μου. Γιατί η προσωπικότητα μου δε χωρούσε πλέον στο κοκαλιάρικο κορμί μου, αποτέλεσμα της νοσηρής τροφικής ανορεξίας και της ατέλειωτης σπατάλης χρόνου στα BODYLINE. Τότε ήταν που έγινα ξαφνικά 20 και μετά 30 και ούτε το κατάλαβα πώς έχασα τα χρόνια αφού πάντοτε κάλυπτα τις ρυτίδες με ακριβές κρέμες L’OREAL. Κι ούτε κατάλαβα πως ξαφνικά τα βιβλία, τα cd, οι μπογιές και τα πινέλα εξαφανίστηκαν και γέμισαν τα ράφια με τακούνια, λακ, καθρεφτάκια, μολύβια ματιών, κρέμες νυχτός, βραδινές τουαλέτες, φρου φρου και αρώματα. Κι ούτε κατάλαβα πώς οι απόψεις και η κριτική μου σκέψη εμβαθύνθηκαν στο χρώμα σκιάς που ταιριάζει στα σκούρα μάτια, στο κούρεμα που γοητεύει τα στρογγυλά πρόσωπα, στο φόρεμα που τονίζει τις καμπύλες, στη δίαιτα που θα σε απαλλάξει σ’ ένα βράδυ από τα κιλά των διακοπών και θα σου στερήσει για ακόμα μια φορά γευστικές απολαύσεις αλλά θα είναι πλούσια σε πρωτεΐνες και χαμηλή σε θερμίδες. Κι ούτε κατάλαβα πώς τα ενδιαφέροντα μου εξαπλώνονταν από τις σχέσεις της κόρης της γειτόνισσας με τον γιο του χασάπη, στην κακοραμμένη μπλούζα που φορούσε χθες η Γωγώ, στον Κώστα που ήταν μαλάκας και χώρισε το Μαράκι και του έκανε σκηνή μέσα στο club και για μένα που δεν βρήκα τον κατάλληλο trendy γκόμενο και φλερτάρω συνεχώς κι ακούω Πλούταρχο τα βράδια και κλαίω και είμαι πάντα θύμα και πάντα η πιο άσχημη απ’όλες και και και και. . . . Αυτά ήθελα να σου διηγηθώ αγαπητό μου περιοδικό και φίλες αναγνώστριες γιατί η ψυχολόγος μου είπε ότι μια δημόσια εξομολόγηση θα ελαφρύνει την ψύχή μου, θα κοιμάμαι ξανά ήρεμα και θα αποκτήσω επιτέλους την τέλεια επιδερμίδα…Γιατί ποτέ δε θα ξαναποκτήσω τον παλιό μου εαυτό.
