Το Αυτόμετρο

Πολλοί από εσάς διαβάζοντας αυτό τον τίτλο, απευθείας θα παράγετε ένα πλήθος συνειρμών για το νέο τεχνολογικό επίτευγμα. Μήπως είναι ένας είδος μετρητή της αυτοπεποίθησης; Μήπως οι ατομικές διαδρομές, που όλο και περισσότερο πληθαίνουν, έχουν πιάσει τόσο πάτο που δεν έχουν άλλη επιλογή από το να μετρήσουν την μοναξιά τους, για να νιώσουν ότι έχουν κάτι απτό στα χέρια τους; Ότι τέλος πάντων βρε αδερφέ δεν έχουμε κάτι κοινό να αναμετρηθούμε, να συγκριθούμε, όποτε ας αναπαραχθούμε μετρώντας τους εαυτούς μας;

Πράγματι, εφαρμόζοντας τις ακίδες του αυτόμετρου σε ένα από τα ακροδάχτυλα του δεξιού και αριστερού χεριού, αντίστοιχα, το κύκλωμα δουλεύει. Το κύκλωμα, αυτή η καταπληκτική σύζευξη του ατόμου με μια μηχανή αναπαράστασης του εαυτού, είναι μια σχέση αυτοτροφοδοτούμενη. Όσο περισσότερο επενδύεται η σχέση μηχανής και ατόμου με προσδοκίες μέτρησης, επιβεβαίωσης, τόσο περισσότερο μαθαίνει ο χρήστης του αυτόμετρου να εκπληρώνεται μέσα από τις ενδείξεις του φωτεινού καντράν του νέου τεχνολογικού επιτεύγματος. Στην πρώτη περίοδο της χρήσης του αυτόμετρου ο ιδιότυπος αυτοπειραματιστής φαίνεται αποστασιοποιημένος, φαίνεται ότι αποπειράται ορθολογικά να αναλύσει τα αποτελέσματα που βγάζει αυτή η δαιμονιώδης εφεύρεση. Δικαιολογείται στον εαυτό του ότι σκοπός είναι η βελτίωση του για να γίνει καλύτερος, να δει τα λάθη του και της αδυναμίας του.

Με τον καιρό όμως η ερμηνεία γίνεται όλο και πιο κυκλική. Όλο και πιο εξαρτημένη, αν δεν χρησιμοποιήσει έστω και για μια μέρα την μαγική μηχανή αναπαραγωγής της αυτοεικόνας του νομίζει ότι θα αρχίσει να καταρρέει. Η καθημερινή τροφοδότηση με αποτελέσματα έχει φτιάξει μια υπερβατική τάξη ερμηνείας, ένα κώδικα, μια πραγματικότητα. Ένα κόσμο διατομικό, ο χρήστης και το αυτόμετρο, οι δύο τους, μόνο οι δύο τους, έναν ιδιωτικό μικρόκοσμο εντός της κοινωνίας, των φίλων όλων αυτών που εν ολίγοις θα μπορούσαν να ορισθούν ως η πραγματικότητα. Οι κώδικες της σχέσης αυτής φαίνονται αρκετά οργανωμένοι και ξεκάθαροι. Το κάθε μέρος νιώθει ασφαλές μέσα στη σχέση. Όσο πιο πολύ βυθίζεται στην παραγωγή του εαυτού με την μηχανή, ο χρήστης αδυνατεί να διακρίνει την περίοδο εκκίνησης, τα όρια έχουν θαμπώσει. Πότε την αγόρασε; πότε ξεκίνησε να μετριέται με βάση την αυστηρή ιεραρχία της τάξης των κανόνων της μηχανής; Άραγε, πότε και γιατί;

Αυτό το γιατί, για ποιο σκοπό, τι επιθυμούσε, τι ονειρευόταν πραγματικά είναι που του προκαλεί τη μεγαλύτερη σύγχυση, αλλά ευτυχώς όσο γρήγορα έρχεται τόσο και ακόμη πιο γρήγορα θάβεται στο κέντρο της λήθης. Αυτό που έκανε αυτές τις σκέψεις να διαλύονται με ένα αντανακλαστικό τρόπο είναι η επαναφορά στην ιεροτελεστία της σχέσης με το αυτόμετρο. “Ξεκόλλα ρε”, θα σιγομουρμουρίσει. Σχολαστικά θα ξαναβάλει τις ακίδες για πολλοστή φορά. Έχει πάψει πια να μετράει ποια φορά είναι.

Η τάξη της βεβαιότητας που κυριαρχεί στη σχέση είναι για το χρήστη απελευθερωτική. Μπορεί πια να υποθέσει πως η οριζόντια στοιχισμένη διάταξη των ακίδων αποτρέπει, ως η λεπτομέρεια μιας σειράς πολλών εξίσου αυστηρά ορισμένων λεπτομερειών, οποιαδήποτε επικίνδυνη εξέλιξη. Το παν είναι να ελέγχεις την αλληλουχία των ενεργειών, τη διαδικασία. Ο δεσμός αυτός που πατάει πάνω στην στιβαρή αυτή διαδικασία είναι άχρονος, θα υπάρχει με ένα τρόπο αέναα, ή τουλάχιστον έτσι πιστεύει. Κι είναι τρομερή η ικανοποίηση που αντλείται από την αίσθηση ότι υπάρχει μια τάξη στα πράγματα. Κι ακόμη περισσότερο που υπάρχουν αποτελέσματα που επιβεβαιώνουν την διαδικασία που με τόσο κόπο έχτισε. Δεν αμφιβάλει σχεδόν για τίποτα, γιατί όποιος αμφιβάλει είναι αδύναμος ή τουλάχιστον δεν πρέπει να αμφιβάλει για να μην φαίνεται αδύναμος προς τα έξω. Η εικόνα προς τα έξω είναι καίριο να είναι αψεγάδιαστη γιατί αντανακλά τη διαδικασία και αν αμφέβαλε, αυτή και οι νόμοι της τάξης δεν θα φάνταζαν ανίκητοι. Έχει καταλήξει ότι τεράστια σημασία έχει όχι τι είσαι αλλά τι αφήνεις τους άλλους να νομίζουν ότι είσαι. Ώρες ώρες, νομίζει ότι κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να οργανώσει τα πράγματα όπως αυτός. Ένας ναρκισσισμός τον διαπερνά όχι γιατί κατέχει το αυτόμετρο, αλλά για το ότι έχει βαθύτερα πείσει τον εαυτό του ότι είναι ο καλύτερος γνώστης της τάξης των κανόνων που διέπουν την λειτουργία του αυτόμετρου. “Ρε πούστη μου”, λέει συχνά, “μετρημένα κουκιά είναι τα πράγματα, οι άλλοι τυφλοί είναι;” Όταν κυκλοφορεί έξω και κοιτάει παλιούς φίλους να ασχολούνται με οικογένειες, με καριέρες, ή τους λίγους που έχουν μια αξιοπρεπή στάση ζωής, εκνευρίζεται πραγματικά γιατί να τον περιβάλουν τόσο άχρηστοι άνθρωποι. Υπάρχει μια τόσο ξεκάθαρη διαδικασία, υπάρχει και το αυτόμετρο, και κανείς δεν έχει την υπομονή να βγει από τη μιζέρια του και να προσπαθήσει να φτάσει στην τελείωση, όπως έκανε αυτός που ξεκίνησε από το μηδέν. Του φαίνεται αδιανόητο ότι πολύ λίγοι ενδιαφέρονται για το παράδειγμα του. Αυτό που τον τρελαίνει περισσότερο από όλα είναι πως μια τόσο ολοκληρωμένη πρόταση τολμάει κάποιος να την αγνοεί. Αυτό είναι πραγματική τρέλα. Αυτή η βλακεία όχι τόσο των ενοίκων της πολυκατοικίας που μένει αλλά περισσότερο των κοντινών του που έχει μοιραστεί στο παρελθόν τόσα πράγματα τον πληγώνει πολύ βαθιά. Αυτοί, τουλάχιστον, θα έπρεπε να καταλάβουν...

Ευτυχώς για αυτόν, τελικά ο Αυτός δεν ήταν μόνο ένας. Μετά από πολλή προσπάθεια και αρκετές απογοητεύσεις κατάφερε να εντοπίσει και τους άλλους αυτομετρηστές και να συμπορευτούν στον δρόμο της αυτομετρητικής αυτοολοκλήρωσης. Τότε ήταν που δημιουργήθηκε και η δημοφιλής, πλέον, εφημερίδα των αυτομετρηστών, που σκοπό είχε να συσπειρώσει, αλλά όχι απαραίτητα να διευρύνει ,το κύκλο τους. Με μοναδικό ενοποιητικό στοιχείο τη διαδικασία των κανόνων της τάξης και αποκλειστικό ενδιαφέρον τη συζήτηση γύρω και περί του αυτόμετρου. Την ανάδειξη των δυνατοτήτων αναπαράστασης του εαυτού μέσω της καλωδίωσης με το αυτόμετρο. Τον εαυτό ως μηχανή παραγωγής αλήθειας γαρνιρισμένης με μπόλικη έπαρση. Τη περιαυτολογία για το αυτόμετρο. Και το πετυχαίνει ακόμα!

Υ.Γ.: ιστορικής υφής

1. Προπομπούς του αυτομέτρου είχε χρησιμοποιήσει η συνομοσπονδία των χοροβιτών της Κιργκιζίας, που στη συνέχεια αποτέλεσε τον πολιορκητικό κριό διάλυσης των σοβιέτ ως θολών και μη ξεκάθαρων αντεπαναστατικών μορφωμάτων που υπονόμευαν τη διαδικασία εκβιομηχάνισης των επαναστατημένων επαρχιών.
2. Επίσης αναφορές σε χρήση αυτομέτρου υπάρχουν στη βιβλιογραφία σε μια σέχτα επιστημόνων που ασχολούνταν με την τεχνητή νοημοσύνη και δημιούργησε και την αίρεση της νευρικονολογίας, τα περισσότερα μέλη της οποίας, αυτοκτόνησαν μετά την αποτυχία του προγράμματος ECR, για την παραγωγή του νευρωνικού μετανθρώπου.