Reclaim The Walls

Stencil Attack ή επικοινωνιακό αντάρτικο στη Θεσσαλονίκη

Εδώ και κάποιο καιρό, στα πλαίσια του κινήματος στα πανεπιστήμια και των διαδηλώσεών του, έκανε την εμφάνιση της μια ξεχωριστή μορφή παρέμβασης. Το χτύπημα stencil σε τοίχους. Ένας όλο και αυξανόμενος αριθμός διαδηλωτών ξεπέρασε το καθιερωμένο περπάτημα στο δρόμο και φώναγμα συνθημάτων και πέρασε στο πεζοδρόμιο, ήρθε σε άμεση επαφή με το γύρω περιβάλλον και το μετέστρεψε. Οι τοίχοι και αρκετές βιτρίνες της τσιμισκή, του πιο εμπορικού και γκλάμουρ δρόμου στην πόλη, άλλαξαν εμφάνιση και γέμισαν με συνθήματα, stencil και αυτοκόλλητα. Το αποτέλεσμα ήταν τέλειο.

Το ίδιο το ξεπέρασμα του καθιερωμένου αποδεικνύει πως η ευρηματικότητα και η ανάγκη για πιο συγκρουσιακές μορφές δράσης, ενυπάρχουν στο πλήθος που διαδηλώνει. Το stencil ήταν ένας εύκολος και άμεσα οικειοποιήσημος τρόπος για να εκδηλωθεί αυτό.

Κατά κάποιο τρόπο η «επανοικειοποίηση των τοίχων» ήρθε σαν απόρροια της επανοικειποίησης του δρόμου. Ας μην ξεχνάμε πως, πέρα από το περιεχόμενο του αγώνα των φοιτητών, εδώ και ενάμιση μήνα οι δρόμοι κατακλύζονται κάθε βδομάδα από εκατοντάδες διαδηλωτές. Οι δρόμοι βιώνονται, έτσι με ένα διαφορετικό τρόπο. Ξαναγίνονται δημόσιοι χώροι. Και ως τέτοιοι γίνονται ξανά πεδίο πολιτικής ζύμωσης και έκφρασης. Τα stencil ή άλλες πιο παραβατικές μορφές δράσεις δεν απευθύνονται μόνο στην κοινωνία – στους θεατές των διαδηλώσεων – αλλά πρωτίστως στους ίδιους τους διαδηλωτές. «Κοιτάξτε, αφού μπορώ να το κάνω εγώ γιατί όχι και εσύ;» Επικοινωνούν την δυνατότητα του να οικειοποιείσαι αυτό που θα έπρεπε να σου ανήκει ή τέλος πάντων την δυνατότητα να μετατρέπεις τη απλή διαμαρτυρία σε πράξη αντίστασης. Αντίσταση στην γκλαμουριά, στο lifestyle, στην παθητικότητα, στις κάμερες, στα αστικοδημοκρατικά κελεύσματα περί «νομιμότητας» και διαμαρτυρίας στα επιτρεπτά πλαίσια.

Το να βάφεις τοίχους ή βιτρίνες ή τον αστικό εξοπλισμό, πέρα από τα παραπάνω έχει και μια αισθητική-πολιτική αξία από μόνο του. Είναι μια μορφή αντι-τέχνης. Η προσωπική έκφραση παύει να βρίσκει τόπο στα ατελιέ, στις γκαλερί και τα μουσεία και εκτίθεται πλέον πάνω σε οικοδομικά υλικά που «τυχαία» βρίσκονται μπροστά σου. Και που σίγουρα ο «καλλωπισμός» τους μόνο σαν ειρωνεία μπορεί να γίνει κατανοητός. Μόνο σαν κριτική της αθλιότητας των σύγχρονων πόλεων. Η μουντζούρα, οι αφίσες, τα γκράφιτι, τα συνθήματα δείχνουν πως υπάρχει και μια άλλη ιστορία της πόλης, ένα άλλο δυναμικό που δεν χρησιμοποιεί τους τοίχους μόνο για να περικλείεται σε αυτούς αλλά για να μιλάει, να επικοινωνεί, να παράγει σημεία και κώδικές πέρα και ενάντια στους κυρίαρχους.

Τα μάτια σας 14, λοιπόν!