Η καταστολή ως έργο τέχνης

Έξι μήνες μετά την έναρξη των "επιχειρήσεων αρετής", το ΥΠΕΧΩΔΕ αναλαμβάνει να ολοκληρώσει την "ανάπλαση" των Εξαρχείων με έναν τρόπο πιο οριστικό (και πιο πειστικό) απ’ αυτόν της αστυνομικής καταστολής. Οι σχετικές μακέτες, αλλά και το σύνολο του εικονογραφικού υλικού που παραδίδει η ομάδα των πολεοδόμων και αρχιτεκτόνων που συγκροτήθηκε για τον σκοπό αυτό, εκπλήσσουν με την αφέλειά τους: σχέδια πεζόδρομων και μιας πλατείας άδειας από κόσμο, φωτογραφικό υλικό εστιασμένο σε λεπτομέρειες μισοερειπωμένων νεοκλασσικών. Η εικόνα μιας Αθήνας ήδη από τότε 30 ετών παλιάς, σε άμεση αντίθεση βέβαια με το υπόλοιπο φωτογραφικό υλικό που συνοδεύει την μελέτη: το παρόν ως δρόμοι πνιγμένοι στην κίνηση, τσιμεντένιοι όγκοι πολυκατοικιών που επιβάλλονται στο αστικό τοπίο.

Το μετά σε σύγκριση με το τώρα: η μελέτη οργάνωνε μια αφήγηση του μέλλοντος που ήταν αντιγραφή ενός ήδη μακρινού παρελθόντος και ταυτόχρονα επέβαλε την θεώρηση της σύγχρονης ζωής ως μιας αστικής δυστοπίας. Οι άνθρωποι, η νεανική ζωή που πλημμύριζε τον συγκεκριμένο αστικό χώρο, έπρεπε να εξοριστούν δια παντώς: και για αρχή, εξορίστηκαν από τις μακέτες και τις προτάσεις της ομάδας εργασίας.

Το παραπάνω σκίτσο είναι απλά χαρακτηριστικό: η πλατεία Εξαρχείων άδεια από κόσμο, ένα και μοναδικό παραδοσιακό τραπεζάκι στο κέντρο της(!), μια εικόνα γαλήνης, σχεδόν βουκολική. Το κερασάκι στην τούρτα είναι σίγουρα ο κουστουμαρισμένος κύριος αριστερά, να σέρνει το καροτσάκι της λαϊκής! Τα όνειρα της εξουσίας γυμνά, να αποκαλύπτονται στην πραγματική τους διάσταση ως εφιάλτες.